“อยู่อย่างเคารพ อยู่อย่างรับผิดชอบ”

อันนี้เป็นบล็อคเอ็นทรี่แนะนำตัวเมื่อนานมาแล้วตอนที่ลงเรียนวิชาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพฯกับอ.สรยุทธ รัตนพจนารถ ตอนปีสี่ นึกถึงอาจารย์แล้วก็รู้สึกอยากแบ่งปันเรื่องราวตอนนั้นเหมือนกัน แต่ถ้าเล่าทั้งหมดมันจะยาวมาก แล้วพูดตามตรงว่าหลายอย่างที่กระทบโดนตัวมันเล่าให้เข้าใจไม่ได้ถ้าคนฟังไม่เคยประสบด้วยตัวเอง

เปรยไว้ก่อนว่าแนวการสอนของอาจารย์เป็นแนวทางเลือก คือไม่มุ่งเน้นความรู้แต่ให้เกิดความชื่นชมเข้าใจและให้นักศึกษาออกไปหาประสบการณ์คลุกโคลนกันด้วยตัวเองด้วยโปรเจ็ค รวมทั้งเน้นให้เรียนรู้ตัวเองควบคู่ไปด้วย

แต่เรียนรู้ตัวเองเรียนรู้ยังไง วิธีนึงที่อาจารย์ให้ใช้คือการเขียน (เสริมจากการพูดคุยกันในคาบ) เราขอยืนยันว่าเวลาเราพยายามเอาบางสิ่งออกมา มันได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในชัดเจนขึ้นจริงๆ

ข้างล่างนี่เป็นเราเมื่อสี่ปีที่แล้ว ตอนนี้ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นยังไง อาจจะลองเขียนดูอีกซักที เพราะความเชื่อไม่ได้ต่างไป แต่ไม่ได้หมายความว่าตัวตนจะไม่แตกต่าง เพราะคนเราก็เติบโตนะ

[บทความแนะนำตัว : October 30, 2008]

เราเองไม่รู้ว่าควรแนะนำตัวยังไงเหมือนกัน เพราะถ้าถามว่าเราคือ”ใคร” หรือ”อะไร” เราตอบไม่ได้ เราเปลี่ยนตลอดเวลา ตัวตนเป็นของที่dynamicมาก(คือเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงมาก) เราทุกวันคือคนอีกคนที่เกิดขึ้นมาจากคนเมื่อวาน มีร่องรอยซากเง้าของคนเมื่อวาน แต่คนเมื่อวานนี้ก็ไม่ใช่เราในวันนี้ คนพรุ่งนี้ก็จะไม่ใช่เราของวันนี้อีกเช่นกัน

คิดแบบนี้มันมีทั้งข้อ ดีและข้อเสียนะ แต่เราว่าข้อดีคือมันทำให้เราทิ้งอดีตได้ ใช้ร่องรอยความผิดพลาดของคนเมื่อวานเป็นบทเรียนของเราวันนี้ แต่ไม่ไปยึดติดกับสิ่งที่เป็นเมื่อวาน ไม่คาดหวังมากเกินไปกับสิ่งที่เป็นพรุ่งนี้ เราพร้อมจะเปลี่ยนจะแก้เสมอ

ข้อเสียคือ ข้อเสียเดียวกับวิธีคิดอื่นๆ คือถืออย่างไร้สติก็จะเสียสติเอา (คนเราไม่ได้พร้อมจะทิ้งตัวเองเสมอไปหรอก แต่กอดไว้แน่นแค่ไหนนั่นอีกเรื่อง)

เพราะอย่างนั้นเราขอแนะนำตัวด้วย แนวปฏิบัติของเราตอนนี้แล้วกัน จะเรียกว่าปรัชญาชีวิตก็คงได้มั้ง เพราะนั่นจะเป็นแกนกลางของเรา อย่างน้อยก็ตอนนี้

หน้าตาตอนปีสี่ น่าหวาดผวากว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว

” อยู่อย่างเคารพ อยู่อย่างรับผิดชอบ “

เคารพ คือเคารพต่อสิ่งที่อยู่รอบตัว เราอยู่ได้เพราะเราเบียดเบียนคนอื่นสิ่งอื่น แต่ถ้าเราต้องการอยู่ก็ต้องทำแต่ทำด้วยความเคารพ ระลึกถึงผู้คนและสิ่งต่างๆที่เสียสละให้เราด้วยความขอบคุณ

รับผิดชอบ คือรับผิดชอบต่อสิ่งที่เรารับมาจากคนอื่นสิ่งอื่น เราช่วงชิงมาแล้ว ได้มาแล้วก็ต้องดูแลเหมือนที่คนอื่นเขาจะดูแล และเตรียมใจยอมรับผลของการกระทำและการตัดสินใจของเราไว้ ทุกการกระทำมีconsequence ดังนั้นทำอะไรก็ต้องเตรียมรับconsequenceเหล่านั้นด้วย

จะไม่บอกว่า เราทำตามได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ อาการหลุดก็มีบ้าง ละโมภไปบ้าง(โดยเฉพาะกับของกิน กินเยอะไปก็ไม่ได้อะไร แต่กินจังเล้ย) กระหายไปบ้าง(โดยเฉพาะกับความรู้ รู้เยอะแล้วโลกมันหายร้อนมั้ย? หยุดคนเขาตีกันได้มั้ย? แล้วจะอยากรู้ทำไมนักหนา) ขี้เกียจไปบ้าง(งานไม่ขยับ นั่งหลับในห้องเรียน เหนื่อยซ้ำซ้อน หาทางแก้ถาวรไม่ได้ หรือจริงจังกับการหาน้อยเกินไปก็ไม่รู้) หลงทางไปบ้าง (ด้วยเรื่องเรียนต่อ สอบGRE โปรเจ็ก สารพัดdistraction มาทีละอย่างจะไม่ว่า มาพร้อมกันนี่สิ)

การปฏิบัติในสิ่งที่เชื่อให้ได้ตลอดเวลานี่ใช้สติเยอะจริงๆนะ

About these ads
  1. April 8th, 2012

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 26 other followers

%d bloggers like this: